SPA Rajecké Teplice: Historia Uzdrowiska

Archeologiczne znaleziska potwierdzające istnienie SPA Rajecké Teplice pochodzą z IX wieku. Pierwsze pisane wzmianki o Rajeckich Teplicach pochodzą z 1376 roku z dokumentu sporządzonego przez Ludwika Wielkiego. Wtedy miasto było nazywane Villa Tapolcha. Uzdrowisko wówczas należało do zamku Lietavsky. Król Władysława II. Darował SPA dla Stefana Zapolskiego w 1496 roku. Uzdrowisko jest wówczas nazywane „possessio Thoplycza“, co może oznaczać siedzibę lub osadę.

 

Na początku XVII wieku zaczęto dynamicznie rozwijać dzisiejsze uzdrowisko Rajeckie Cieplice. Między pierwszymi budynkami powstał dom zdrojowy i karczma dla zamożnych gości. Pierwszy szczegółowy opis uzdrowiska przedstawia profesor Cranz w swojej balneografii.

 

Na początku XVII wieku zaczęto budować dom uzdrowiskowy. Pod koniec XVIII wieku zaczęto nowa budowę uzdrowiska, które z upodobaniem wykorzystywał też palatyn panującego Juraj Thurzo, potwierdzają to dokument z 1604 roku. Palatyn Turzo kazał zbudować murowany dom z sześcioma pokojami. Po jego śmierci Palatyn uzdrowisko zaczęło podupadać.

 

Kolejny etap rozkwitu uzdrowiska rozpoczął się pod koniec XVIII wieku, kiedy baron Jan Kalis, zarządził budować murowany dom z 14 pokojami. SPA wtedy było rozdzielone na część dla szlachty, mieszczan i ludu, miało trzy kryte baseny: Pański, Wspólny i Nędzarzy.

W roku 1776 pierwszy opis termalnych wód wykonał w Rajeckich Cieplicach Pavol Adami a w roku 1793 Dr. Amadé Kelin, fizykus stolicy Turczańskiej, wydał w Wiedniu pierwszą monografię o Rajeckich Cieplicach.

 

W latach 1925 – 1937 wybudowano wiele domów zdrojowych, sanatorium Banik i hotele Wielka i Mała Fatra. W roku 1941 sanatorium przejęła Robotnicza Ubezpieczalnia Socjalna.

W roku 1959 Rajeckie Cieplice uzyskały status miasta uzdrowiskowego, który między innymi wyznaczył teren uzdrowiska i zagwarantował ochronę źródeł leczniczych. W roku 1989 Rajeckie Cieplice otrzymały prawa miejskie.